‘Verdriet overheerst als Sara vraagt of ze later kan lopen’ – Stichting Voor Sara

Latest News

‘Verdriet overheerst als Sara vraagt of ze later kan lopen’

Bram probeert Emine te troosten, nadat Sara een confronterende vraag stelt over de toekomst.

,,Als ik later groot ben, kan ik ook staan en lopen, hè papa?’’, vraagt Sara. ,,Ja, natuurlijk’’, zeg ik en ik probeer zo overtuigend mogelijk te klinken. ,,Je bent nu al heel goed aan het oefenen, hè schat. Dus dat moet zeker lukken.’’

Sara ligt op de commode. Haar benen bungelen iets over de rand, want ze is er eigenlijk te groot voor. Omdat ze door haar spierziekte nog niet zelfstandig kan staan, is het de enige manier om haar aan te kleden. Ik til haar bovenlijf omhoog, zodat ze zit en ik haar haren kan kammen.

Emine komt de slaapkamer binnen en knuffelt Sara lang. ,,Nou, laat eens los. Zo kan ik er niet bij’’, snauw ik. Als ze elkaar loslaten, zie ik dat mijn vrouw snel haar tranen wegveegt. ,,Je hoort toch wat ze net zegt’’, zegt Emine en loopt de kamer uit.

Op dat moment realiseer ik mij niet hoe Sara’s vraag Emine heeft geraakt. Ik kan me zelf later wel voor mijn kop slaan. Ik til Sara van de commode en ga boodschappen met haar doen.

We bezoeken samen een kinderverjaardag, waar Sara lief op de grond speelt. Een andere moeder tilt een treinbaan van de tafel, zodat Sara mee kan spelen. Soms rennen de andere kinderen naar buiten en blijft zij alleen achter.

Pas ’s middags, als Sara op bed ligt voor haar middagslaapje, kijk ik écht naar Emine. Ik zie haar sip voor zich uit staren en kruip naast haar op de bank. Ik geef haar een knuffel en Emine barst in tranen uit. ,,Als jullie het over later hebben, is staan en lopen het eerste waar zij aan denkt’’, zegt ze. ,,Ze is pas drie en denkt nu al zo bewust na over haar beperkingen.’’

Ik probeer Emine te overtuigen dat Sara niet dacht aan haar beperkingen, maar aan de mogelijkheden die zij later hoopt te krijgen. Dat haar vraag een teken is van haar strijdlust. Dat die droom de reden is om te strijden voor wetenschappelijk onderzoek naar haar zeldzame spierziekte. Zodat er een later komt. Zodat ze later kan staan en misschien zelfs lopen.

Ik kan lullen als brugman, maar deze pijn kan ik niet ontkennen. Het verdriet wis je met woorden niet uit. We omhelzen elkaar en blijven minutenlang zwijgend liggen.

,,We roepen overal dat het goed gaat, maar dit blijft moeilijk hè?’’, zegt Emine. ,,Ja, dit blijft moeilijk. Én het gaat goed. Veel beter.’’



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll to top