Trots op hoe Sara kruipt – Stichting Voor Sara

Latest News

Trots op hoe Sara kruipt

Emine en Bram vinden het moeilijk de commando’s van Sara te negeren. Om haar uit te dagen meer te kruipen is het advies dat toch te doen. Met succes.

Sara ligt op de grond. Ze kan goed zitten, maar als ze moe is, kukelt ze soms om. Haar slappe armpjes vangen haar niet op. Een val is pijnlijk voor haar. En wij kunnen het niet aanzien. Gelukkig kent Sara haar grenzen; doorgaans laat ze zich gecontroleerd naar de grond zakken. Maar als ze eenmaal ligt, heeft ze de kracht niet om zelf overeind te komen. Dan komen de commando’s. ,,Papa, zitten! Zitten!’’

Sara is een kei om anderen aan het werk te zetten. ,,Pop pakken!’’ ,,Boekje lezen!’’ ,,Daar spelen!’’ ,,Zitten!’’ Haar leeftijdsgenootjes op het kinderdagverblijf kunnen lopen en reageren doorgaans welwillend op haar opdrachten. Op bezoek weet ze iedereen in te pakken met haar grote bruine ogen. En thuis? Ja, Emine en ik weigeren haar verzoeken hoogstzelden. Met liefde til ik Sara van het ene speelhoekje naar het andere. Ik zet haar op de bank en geef haar speelgoed aan.

Op de foto’s van het kinderdagverblijf zien we Sara vaak liggen. Alle kinderen zitten of staan, Sara ligt. Confronterend, vonden we. En is dat nu wel goed voor haar, vroegen we ons af.

,,Op advies van de fysiotherapeute leggen we Sara vaak neer,’’ zeiden de leidsters. Het idee is dat ze zich op die manier sneller zou ontwikkelen. Alleen maar zitten zou haar niet helpen. Ze moet leren dat ze prima kan rollen om ergens te komen, of kruipen.

De aanpak werkt, bleek uit het verhaal van een leidster. ,,Sara rolt het hele lokaal door en ze kruipt ook steeds vaker.’’

Ik stond een beetje te kijken van het verhaal. Thuis rolt of kruipt Sara bijna nooit. Dat hoeft ook niet, realiseerde ik me ineens, want Emine en ik laten ons zonder probleem in de rondte commanderen. Natuurlijk heeft ze de hulp ook vaak écht nodig. Maar niet altijd. Te veel hulp maakt haar lui. Het is verdraaid moeilijk haar te negeren als ze om hulp vraagt, maar uiteindelijk helpen we Sara door iets harder te zijn.

Als ik zaterdagochtend samen met Sara op mijn buik in het gras lig, besluit ik mijn voornemen in praktijk te brengen. Na een kleine tien minuten spelen wordt ze moe. ,,Papa, zitten’’, zegt Sara. Ze kreunt en zegt een paar keer au. Haar hoofd hangt op haar schouder en ze heeft niet genoeg kracht haar armen omhoog te houden. ,,Auw! Zitten!’’

Het kost me moeite, maar ik zet haar niet rechtop. Ik rol door het gras naar een blokkendoos. Kom je ook, daag ik haar uit. Nee hoor, Sara zal eens luisteren. Ze rolt precies de andere kant op. Vrolijk zegt ze: ,,Doei! Tot straks! Morgen weer!’’ Ik moet lachen en kijk trots hoe ze achteruit wegkruipt. Ze kruipt!



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll to top