pers – Stichting Voor Sara

pers

Foltering bij de vakantiekapper

Emine, Bram en Sara vieren vakantie in een all inclusive hotel. Uitrusten was nodig na twee jaar vol zorgen en dankzij de gastvrijheid in het Turkse hotel lukt dat goed.

Vorige week waren we op vakantie met Sara. Het kwam net op tijd, want twee jaar vol zorgen hadden hun sporen nagelaten. Dikke wallen en een zere rug waren het gevolg. Wat ik erger vond was dat er een grens leek aan mijn eindeloze positiviteit. Ik ergerde mij aan alles en zou het liefst een klaagzang als column schrijven.

Dankzij een oude vriendin van Emine en haar man, vertrokken we  naar een all inclusive 5-sterren hotel in het Turkse Kemer. ,,Jullie moeten even uitrusten en wij gaan daar voor zorgen in het hotel van Akin”, zei de vriendin. Yasemin emigreerde tien jaar terug  voor Akin naar Turkije en na een week vakantie begrepen wij precies waarom.

Akin is de kapper van het hotel en ook ik belandde in zijn stoel voor een Turkse scheerbeurt. Behendig brandde hij de haartjes uit mijn neus en oren. Hij wilde mij meteen epileren. Ondanks wat protesten onderging ik de nieuwe ervaring die voelde als een foltering.

Naast mij zat een goedlachse, stevige Duitse vrouw in haar bikini te wachten tot haar nagellak was opgedroogd. Ik vreesde dat ze moest lachen omdat ze mijn van pijn vertrokken gezicht kon zien in de spiegel.

‘s Avonds struinden halfnaakte lichamen in fel gekleurde bikini’s en shorts langs de tafels vol Turkse lekkernijen. ,,Nee, dat mot ik nie. Ik eet niks wa’k nie ken”, hoor ik naast me. Ik kreeg er moordneigingen van. Akin niet. Alle gasten zijn welkom bij hem. Zelfs de types die voordringen bij het eindeloos aangevulde buffet. Russen én Nederlanders die borden vol scheppen, terwijl ze het nooit opeten.

Geamuseerd vertelde Akin over asociale klanten en seksende toeristen in de lift. En over twee vrouwen die hun koffers vol gestolen shampoo, tandenborstels en handdoeken propten. Hij blijft vrolijk en maakt met iedereen een praatje. Hij spreekt naast Turks zes talen een beetje en grapt met de Nederlanders die zijn naam niet kunnen onthouden of uitspreken: ,,Ik ben Piet. Waarom niet?”

,,Ik houd van jou”, zegt hij op dag één al tegen Sara. En de liefde komt duidelijk van twee kanten, want ook Sara is dol op ‘Abi’, zoals zij de Turkse Piet noemt. Akin mobiliseert het hele hotel en komt na een week met een envelop  vol donaties aan voor de stichting.

Bruin zijn we niet geworden. Het strand hebben we amper gezien. Wij waren zó moe dat we Sara’s ritme overnamen: 15 uur per dag slapen. Maar de column vol klachten kwam er ook niet. Een beetje zon en de vrolijke, zorgzame Akin en Yasemin gaven ons weer energie.

Ja, er is altijd wat te klagen, maar er is altijd nog veel meer om samen te lachen.

Deze column verscheen op 6 juni op AD.nl en andere regionale nieuwswebsites in heel het land. 

Scroll to top