Spike (7) stond vrolijk in het leven, tot dat fatale griepje – Stichting Voor Sara

Latest News

Spike (7) stond vrolijk in het leven, tot dat fatale griepje

Emine en Bram willen op de eerste verjaardag van de stichting het leven vieren. Dan komt er een mailtje binnen dat er een 7-jarig lotgenootje van Sara is overleden.

Zeldzameziektendag is voorbij gevlogen. Dankzij de steun van Rico Verhoeven stroomden de reacties en donaties binnen. Emine en ik hangen dankbaar en vermoeid op de bank. De televisie staat aan, maar geen programma kan onze aandacht vangen. We moeten de gastenlijst nog afronden van ons jubileumfeest een paar dagen later, maar we hebben er geen puf voor.

Het is half elf ’s avonds als ik nog snel een laatste blik op mijn mail werp. Tussen de 120 ongelezen e-mails, trekt één direct de aandacht: Spike, staat in de onderwerpregel. Ik schrik. Alsof ik het onheil voel aankomen. Spike is een lotgenootje van Sara en we hebben al maanden niets meer van zijn ouders gehoord. Zenuwachtig open ik het berichtje.

,,We wilden jullie graag op de hoogte brengen van het overlijden van onze zoon en kanjer Spike. Op 19 januari heeft hij zijn strijd tegen MDC1A veel te vroeg verloren. Hij was bijna 8 jaar – op een kleine 5 weken na. Hij is overleden aan leverfalen. Wat begon als een doodnormale griep eindigde in onze grootste nachtmerrie. Het verdriet is enorm en niet te bevatten. Het is lastig om de juiste woorden en gevoelens op papier te krijgen. Spike stond positief en vrolijk in het leven. We willen jullie heel veel succes en gezondheid wensen voor en met Sara. Knuffel haar veel en vaak en geniet van het leven!”

Ik staar naar mijn laptop en voel alle energie uit mijn lichaam stromen. Mijn ogen vullen zich met tranen. We hebben de hele dag gesproken over ‘het gevecht van hun leven’ en ‘knokken tegen MDC1A’. Ik weet dat deze slogans realistisch zijn, maar ik heb geleerd er met enige afstand over te praten. En nu komt het te dichtbij. De kleine, blonde Spike heeft zijn gevecht verloren.

Emine zet de televisie uit en vraagt of ik mee ga naar bed. Als ze mij aankijkt, schrikt ze. ,,Wat is er?’’, zegt ze. Ik twijfel of ik het moet zeggen, bang als ik ben voor het verdriet van mijn vrouw.

,,Spike is overleden.’’

Samen huilen we om Spike en het verdriet van zijn ouders. ,,Hij was pas 7 jaar’’, zegt Emine. ,,Een doodnormaal griepje’’, zeg ik. Dan zitten we minutenlang zwijgend tegen over elkaar. Als de laptop op de screensaver springt, zie ik een foto van Sara. En weer komen de tranen.

,,Hoe kunnen we nu nog ons jubileum vieren? Ik wil helemaal niets meer vieren’’, zeg ik.

,,Laten we naar bed gaan’’, zegt Emine.

Als ik mijn tanden sta te poetsen, hoor ik Emine zachtjes snikken in Sara’s slaapkamer. Ze staat over onze slapende dochter gebogen. Ik leg mijn arm over haar schouders en trek haar zachtjes uit de kamer. ,,Laten we gaan slapen.’’



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll to top