‘Sara staan, papa! Nog een keer!’ – Stichting Voor Sara

Latest News

‘Sara staan, papa! Nog een keer!’

Emine en Bram proberen wat strenger voor Sara te zijn. Maar dat Sara een eigenwijs karakter heeft, komt haar ook goed van pas.

,,Ken je een kind dat eigenwijzer is dan Sara?’’ Ik vraag het aan Emine als Sara voor de twintigste keer weigert haar voetjes van de tafel te halen. Nee, zegt ze. Waarna Sara ons aankijkt en hard roept: ,,Wel! Papa!’’

Op zo’n moment kan ik mijn lach niet houden. Toch proberen we de laatste weken wat strenger te zijn. Ze begint nogal bijdehand te worden. ,,Er zit echt een kop op,’’ zei haar fysiotherapeut onlangs. Met een glimlach. Maar ze leek ons ook een beetje te waarschuwen.

Tegelijk realiseren we ons dat die pit, dat karakter, Sara enorm helpt. Alle fysieke inspanning kost haar moeite. Alleen een doorzetter komt er dan. Zo wil ze de laatste weken staan. Het lukt nog lang niet zelfstandig, maar ze heeft er veel lol in. Ik houd haar middel vast en triomfantelijk staat ze een paar seconden op mijn benen.

Toen ik dit pas in een restaurant deed, bleken de gasten aan de tafel achter mij naar haar te zwaaien. Ik had niets door tot ze trots naar hen riep: ,,Kijk, Sara staan!’’ Het gezelschap klapte enthousiast. En ik zat plots met een brok in mijn keel. Natuurlijk weigerde Sara na het applaus te stoppen met dit spelletje. ,,Nog een keer. Sara staan, papa! Nog een keer!’’

Sara houdt het vaak langer vol dan ik verwacht. Ze ligt in de woonkamer als we gaan eten. Ik roep haar en vraag of ze naar de eettafel kruipt. Ze tilt haar billen op en zet zich af met haar benen. Haar hoofd is te zwaar om omhoog te houden, maar toch lukt het haar vooruit te komen. Als een rupsje kruipt ze langzaam naar voren. Ze heeft het zichtbaar zwaar en dus loop ik naar haar toe en vraag ik of ik moet helpen. Ik kan mijzelf wel voor mijn kop slaan. Ze was zo goed bezig. Waarom gun ik haar niet wat meer tijd?

,,Nee, Sara doen,’’ zegt ze met een verbeten trek om haar mond. Weer gaat dat kontje de lucht in. Ze zet zich af met haar beentjes en komt weer een paar centimeter naar voren. Een paar minuten later is ze bij de tafel. Trots tilt ze haar hoofd op en kijkt ons aan met een triomfantelijke lach.

Aan tafel heeft Sara bij een grote hap moeite haar lepel op te tillen. Met één klein vingertje van haar andere hand stuurt ze de lepel naar haar mond. Ik vind het hartverscheurend droevig en mooi tegelijk.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll to top