Samen dansen, met stralende Sara in mijn armen – Stichting Voor Sara

Latest News

Samen dansen, met stralende Sara in mijn armen

Emine en Bram bezoeken een theatershow met Sara. Wanneer alle kinderen gaan dansen, worden ze geconfronteerd met Sara’s beperking. Toch is er een oplossing.

Emine zit naast me in het theater. Er rolt een traan over haar wang. Haastig veegt ze ‘m weg, en ik doe net of ik niets zie.

We zijn met Sara bij een kindervoorstelling. Ondanks een kinderwagenverbod, mocht die van haar na wat uitleg mee naar binnen. Vanaf de eerste minuut keek Sara haar ogen uit; zo’n grote zaal, al die mensen, al die rennende kinderen. Ze vindt het prachtig.

Vlak voor de show begon, bracht een jongedame alle ouders en kinderen in de stemming met vrolijke liedjes. Bijna direct nadat de muziek begon, stond ze met een grote glimlach voor onze neus. Door haar microfoon riep ze tegen Sara: ,,Kom, sta op! Ga je mee dansen?’’

We hebben dit vaker meegemaakt. En toch schrikken we elke keer weer. We keken elkaar vragend aan; wat zullen we doen? Wat denkt Sara nu? Het meisje was al lang weer doorgelopen en nam alle kinderen mee in een grote kring. Ze riep nog een keer dat ‘echt iedereen’ mee moest dansen. En toen rolde er een traan over Emine’s wang.

Ik moet denken aan wat onze psycholoog laatst zei. Van tijd tot tijd bezoeken we haar om het hoofd te kunnen bieden aan de sombere gedachtes die soms bij ons opkomen. In het afgelopen gesprek merkte ze op dat Sara’s ziekte veel aanpassingen van ons vergt, zowel praktisch als emotioneel.

,,Het moeilijkste is de acceptatie, en één ding valt mij op. Het gaat met Sara beter dan met jullie. Als zij iets niet kan, zoekt ze oplossingen en ontwikkelt ze zich verder. Ze vergelijkt zichzelf niet met kinderen die wel alles kunnen. Ze is gewoon gelukkig.’’

Onze psycholoog had gelijk. Sara is gelukkig. Ik zeg het zo vaak en ik vind het heerlijk om te zeggen: Sara straalt. Als ze wakker wordt, als ik thuiskom uit mijn werk en haar een kus geef. Zelfs als ze oefent in haar loopwagentje en ondeugend op ontdekking gaat. ,,Sara oefenen. Sara lopen’’, zegt ze steeds vaker.

Accepteren. Aanpassen. Oplossingen zoeken.

Dus til ik Sara op en sta ik als enige vader in die kring met kinderen. Samen dansen, met Sara in mijn armen. Ze vindt het geweldig. Ze straalt.

In de verte zie ik Emine glimlachen.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll to top