Onze dankbaarheid is groot, maar wat nu? – Stichting Voor Sara

Latest News

Onze dankbaarheid is groot, maar wat nu?

Emine en Bram hebben de afgelopen maanden zo hard gewerkt aan de stichting dat de energie een beetje op is. Met Sara gaat het naar omstandigheden goed, maar de angst om Sara niet te kunnen helpen, dringt zich steeds vaker ’s nachts op.

Ik zit in een dip. Ik doe elke dag mijn werk, ik sport, maak grapjes en vertel iedereen die het horen wil dat het goed gaat. Maar als ik eerlijk ben, merk ik dat ik snel opgefokt ben, somber en moe. Ik ga steeds vroeger naar bed. Voor het slapengaan, geef ik Sara een kus en beloof dat het goed komt. Daarna lig ik uren te piekeren. Met Sara gaat het naar omstandigheden goed, en toch maak ik mij verschrikkelijke zorgen. Zal het onderzoek slagen waarvoor we geld inzamelen? En – mijn grootste angst – komen de resultaten op tijd voor Sara?

Ik praat er liever niet over. Een enkeling neem ik in vertrouwen, en vertel ik iets meer. Nee, ik geef het niet op, druk ik Emine op het hart.

En dat doe ik ook niet. Nooit.

Maar ik vind het zwaarder dan ooit.

Braaf tik ik elke week een column. Ik geef mezelf bloot, ik geef wildvreemden een inkijk in ons leven omdat ik vind dat iedereen moet weten wat de impact van zo’n verschrikkelijke spierziekte is. In de hoop dat er mensen zijn die ons kunnen helpen om door onderzoek een oplossing te vinden voor alle kinderen die hieraan lijden. De idioten neem ik op de koop toe. Zij die beweren dat Sara simpelweg meer vitamines nodig heeft en dan geneest. Zij die stellen dat haar erfelijke spierziekte is veroorzaakt door inentingen. Houd toch je…

Schrijven lucht op. Ik schrijf over in bad gaan, over onze vakantie, over Sara die ons begint na te praten. Vaak met een kwinkslag en liefst met een positief einde.

Maar eigenlijk ben ik niet meer zo positief. Terwijl de stichting loopt als een trein, terwijl ontzettend veel mensen ons hebben gesteund met acties en donaties; familie, vrienden, onbekenden zelfs. Er is in razend tempo zoveel geld ingezameld dat het onderzoek kan beginnen. Onze dankbaarheid is groot, en alle reuring gaf ons energie.

Maar wat nu? De energie die we de afgelopen maanden in de stichting hebben gestoken, raakt op. Alle betrokken en hulpvaardige mensen die wat wilden doen, hebben dat inmiddels wel gedaan, vrees ik. Maar er is nog zó veel geld nodig.

Hoe bereiken we nieuwe mensen? Landelijke televisieprogramma’s toonden interesse in onze zaak, er volgde een uitnodiging die last minute werd ingetrokken. Talloze kranten en tijdschriften besteedden aandacht aan ons verhaal. Er is geen blad waar jullie niet in gestaan hebben, zei een collega van de week nog. Het leverde elke keer nieuwe donaties op. Maar de interesse neemt af. Het verhaal is bekend, het wordt een oud liedje.

Maar dat oude liedje is ons leven; wij zitten er nog altijd elke dag in. De pijn is niet minder geworden, de angst om Sara te verliezen misschien wel groter. Sara is zo bijzonder. Puur, mooi en tegelijk erg kwetsbaar. Hoe meer ik aan haar gehecht raak, hoe verstikkender de toekomst me voorkomt.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll to top