‘Levensgevaarlijk die griepprik!’ – Stichting Voor Sara

Latest News

‘Levensgevaarlijk die griepprik!’

Net als duizenden oudere Nederlanders krijgt Sara vanwege haar kwetsbaarheid een griepprik. Daarom staan Emine en Bram met hun dochter opeens tussen de snotterende oudjes.

Ik kerm. Ik klaag. Ik zeur. Ik heb griep en ben de zieligste persoon op aarde. Ja dames, mannen zijn zielig als ze ziek zijn en ik ook. Overdag lig ik op de bank onder een dekentje. Alles doet zeer – rug, nek, armen, benen. Ik ril van de koorts. Bezweet gooi ik het dekentje van me. Om het na twee minuten met veel gekreun en gesteun weer van de grond te rapen, want dan heb ik het weer klappertandend koud.

Sara mag absoluut niet ziek worden. Door haar spierziekte is een griepje voor haar een groot risico. Vorige week nog zeiden we de verjaardag van mijn opa af, omdat mijn zus verkouden was. Als er veel kinderen ziek zijn op het kinderdagverblijf, houden we Sara thuis. Dus voor mij geldt nu: geen kusjes aan Sara voor het slapen gaan, en ’s ochtends niet dat vrolijke bekkie uit bed tillen. Om het risico te verkleinen, slaapt ze zelfs een nacht bij opa en oma. Het valt me zwaar.

Precies deze week moet Sara een griepprik. Net als duizenden oudere Nederlanders krijgt ze die preventief, omdat ze kwetsbaar is. Ik sleep mijn getergde lijf van de bank en rijd met Sara naar de huisarts.

In het pand zitten meerdere huisartsen, en alle oudjes uit de stad lijken juist vandaag hun prik te halen. Al op straat is het een drukte van belang. Zestig-, zeventig- en tachtigplussers lopen af en aan. Een stevige dame parkeert haar scootmobiel vlak voor de deur. Ik hoor bejaarden niezen, snotteren en hoesten. Als ík Sara niet aansteek, doet een van deze patiënten het vandaag wel, denk ik. Voor de lift is het dringen. Ik heb Sara in mijn armen en wil hier zo snel mogelijk weg. Ik overwin mijn spierpijn en neem zwetend de trap.

Emine en ik doen alles om Sara gezond te houden, en nu staan we nota bene dankzij de huisarts bovenop tientallen halfzieke ouderen, denk ik boos. Als Sara zo kwetsbaar is dat ze een griepprik nodig heeft, waarom laten ze haar die prik dan in deze massa potentiële ziekteverwekkers komen halen? Levensgevaarlijk!

Volgens de huisarts zijn drukke ruimtes ook voor Sara niet altijd te vermijden en is het medisch verantwoord om haar nu te laten komen, omdat de griepprik juist níet wordt gegeven aan mensen die ziek zijn. Niemand van de mensen die hier nu is, mankeert iets, volgens haar. Toch ben ík er niet gerust op. Gelukkig zijn we snel aan de beurt en wordt Sara vakkundig getroost met rozijntjes. Gauw naar buiten.

Bij de uitgang biedt een assistente pepernoten aan. Tientallen ongewassen vingers graaien in hetzelfde bakje. Ik beeld me in hoe de bacillen letterlijk in het rond vliegen. Gemeen kijkende ronde mannetjes met een staartje. Op jacht naar Sara. Ik bedank en vlucht naar de lift. Daar denk ik veilig te zijn. Totdat de dame van de scootmobiel vlak voor de deuren sluiten ook instapt en een gigantische hoestbui krijgt. Leve de griepprik!

Die avond zondig ik. ,,Als Sara die griepprik overleeft, mag ik haar ook wel weer eens een klein kusje geven’’, zeg ik tegen Emine. Ik druk, nog altijd voorzichtig, geen zoen op haar hoofd maar stevig op haar slaapzak. ,,Niet ziek worden, schat.’’



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll to top