‘Klootzak!’ Oeps, Sara praat ons na – Stichting Voor Sara

Latest News

‘Klootzak!’ Oeps, Sara praat ons na

Emine en Bram moeten steeds beter opletten wat ze zeggen, want Sara praat alles na. Bij een medische controle blijkt dat Sara niet alleen stoute woordjes onthoudt, maar ook slechte herinneringen heeft aan het ziekenhuis.

Er staat macaroni op tafel. Sara zit vrolijk te eten, van haar mond tot haar oren onder de rode saus. Ondertussen zeur ik tegen Emine over mijn dag. ,,Wat een klootzak’’, besluit ik mijn klaagzang. Dát vindt Sara een interessant woordje. ,,Klootzak! Klootzak!’’ Het is de eerste keer dat we doorhebben dat onze dochter alles verstaat, bijna alles begrijpt, en ons steeds vaker napraat.

’s Avonds spreekt Emine me streng toe. Ik beloof plechtig beter op mijn taalgebruik te letten. Sara moet een nette dame worden. Niet zo plat als haar vader soms is.

Een paar dagen later zegt Sara onder het avondeten ineens fucking, fucking. Geschrokken kijken Emine en ik elkaar aan, en tegelijkertijd moeten we ons lachen inhouden. ,,Dat zei jij net’’, zeg ik tegen Emine – blij dat ik het dit keer eens niet ben. ,,Fucking dom van mij,’’ zegt Emine en dan schieten we alsnog in de lach.

Het is genieten op het moment met die kleine pretletter. Voor het slapen, kletst ze een uur met haar poppen, en zingt ze liedjes in haar eentje. Via de babyfoon smullen we op de bank. Sara heeft al maanden geen last van griepjes en ze ontwikkelt zich goed. De toekomst blijft onzeker, maar we leren steeds beter met de dag te leven.

Vorige week moesten we nog wel op controle in het ziekenhuis. Bij aankomst in de parkeergarage zag ik een vader lopen met zijn zoontje. Het ventje van hooguit tien jaar was kaal door de bestralingen. Ik had de auto het liefst omgedraaid. Maar ik herpakte mezelf. De controles zijn te belangrijk. Ik parkeerde, we stapten uit, tilden Sara in haar wagen en liepen naar binnen.

Zodra Sara het Sophia Kinderziekenhuis herkende, riep ze nee, nee! Ik vroeg me af waar ze aan dacht. Het oorverdovende lawaai in de MRI-buis? De pijn van het onverdoofde spierbiopt? De talloze onderzoeken en controles?

In de wachtkamer zat Sara te jammeren. En tijdens het gesprek met de arts moet ze hard huilen omdat ze niet bij een puzzelstukje kon.

Het is gek hoe het brein werkt. Je schijnt geen herinneringen te hebben voor je derde levensjaar, maar ik ben bang dat Sara toch iets overhoudt aan al die ziekenhuisbezoeken. Ik vloek binnensmonds.

Thuis lacht ze en lijkt het ziekenhuis alweer vergeten. Ik geef haar een dikke knuffel en noem haar een lekker ding. Haar antwoord is goud: ,,Nee, papa lekker ding.’’



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll to top