‘Is Sara welkom op een reguliere basisschool?’ – Stichting Voor Sara

Latest News

‘Is Sara welkom op een reguliere basisschool?’

Emine en Bram zoeken een geschikte school voor Sara. Dat brengt spanning met zich mee, want kinderen met een beperking zijn niet altijd welkom op een reguliere basisschool.

Emine en Bram bezoeken een basisschool met Sara. De directrice gelooft in regulier onderwijs voor kinderen met een beperking.

,,Waarom zit zij in een rolstoel?’’, vraagt een blond meisje op het schoolplein. We bezoeken voor het eerst een basisschool om te kijken of Sara regulier onderwijs kan volgen als ze 4 jaar wordt. Wij geloven daar in. Sara is bijdehand, leergierig en sociaal.

Wel moet ze extra worden geholpen vanwege haar fysieke beperkingen. Daarom is ons al vaak geadviseerd om speciaal onderwijs te kiezen. Daar zouden ze beter in staat zijn om kinderen als Sara te helpen. Dat klopt, maar ik ben ervan overtuigd dat ze later veel beter kan meekomen in de maatschappij als ze opgroeit tussen gezonde kinderen.

Hoewel scholen wettelijk verplicht zijn kinderen met een beperking onderwijs te bieden, blijkt de praktijk weerbarstiger. De moeder van een lotgenootje vertelde dat haar zoontje bij meerdere scholen niet welkom was.

Daarom zijn we behoorlijk gespannen. Wat wij willen, is dat praktisch haalbaar? En minstens zo belangrijk: is Sara hier welkom?

Terwijl we wachten op de rondleiding van de directrice wachten, komen tal van kinderen naar Sara kijken. Nieuwsgierig vragen ze naar haar rolstoel. Een paar kinderen raken de rolstoel aan en schieten in de lach. Anderen staren met grote ogen naar ons meisje. Sara wordt er stil van en kijkt haar ogen uit tussen al die kinderen.

In de peutergroep vraagt weer een jongetje waarom Sara in een rolstoel zit. ,,Sara’s beentjes zijn ziek. Ze kan niet lopen en daarom zit ze in een rolstoel’’, zeg ik tegen de kleuters.

Als we op de gang voor de zoveelste keer dezelfde vraag krijgen, negeren we het ventje. Emine en ik vinden het nog altijd moeilijk. De directrice ziet onze worsteling en zegt: ,,Nu vinden de kinderen het heel bijzonder, maar na twee weken is de spanning er af en zien ze haar rolstoel al niet meer. Als we het één keer goed uitleggen, is het daarna klaar.’’

Ik hoop het, want de aandacht voor Sara is overweldigend. ,,Het is pure nieuwsgierigheid en er zit geen kwaad in. Toch vind ik het moeilijk. Ik ben zo benieuwd hoe Sara dat beleeft’’, zegt Emine.

,,Is Sara welkom bij jullie’’, vraag ik.

,,Ik ben heel erg voorstander van inclusief onderwijs’’, zegt de directrice. ,,We hebben een aangepast toilet, een lift en alle deuren zijn breed. We zijn al helemaal ingericht op kinderen met een beperking, maar tot nu toe hebben we er nog geen gebruik van hoeven maken. Sara is hartstikke welkom. Wat we aan hobbels tegenkomen, kunnen we oplossen.’’

Mijn hart maakt een sprongetje. We hadden het niet beter kunnen treffen. Na de rondleiding gaat Sara in de lerarenkamer een boekje lezen. Met de directrice en een zorgcoördinator bespreken we de mogelijke hobbels.

Het klikt. We nemen het inschrijfformulier mee en halen Sara op bij de juffen. ,,Voor kletsen krijgt ze al een 9’’, zegt één van hen.

Dit kan zomaar eens helemaal goed komen, denk ik.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Scroll to top