Doodsbang voor een hoestbui – Stichting Voor Sara

Latest News

Doodsbang voor een hoestbui

Emine en Bram zijn doodsbang als Sara ziek is en bijna stikt in een enorme hoestbui. Ook Sara’s oma vindt het eng om haar kleindochter zo kwetsbaar te zien. Maar Sara zelf geeft niet op.

Sara zit in haar kinderstoel aan de ontbijttafel als ze een hoestbui krijgt. Het hapje brood met worst valt uit haar mond. Ze loopt rood aan en probeert uit alle macht het slijm uit haar keel te krijgen. Hoewel ze er de kracht niet voor heeft, is het hoesten niet te stoppen. Haar hoofd hangt slap naar voren. Met grote, verschrikte ogen kijkt ze naar ons. Ze probeert iets te zeggen, maar het enige dat uit haar mond komt is een sliertje kwijl. Ik ben bang dat ze stikt.

Ik pak haar schouders beet en geef een zoentje op haar voorhoofd. ,,Rustig maar, Sara. Probeer niet te hoesten, maar je keel te schrapen,’’ zeg ik. Ik probeer rustig te klinken. Tegelijkertijd denk ik: wat moet ze met zo’n advies. Wat kan ik doen om haar echt te helpen? Ik voel me machteloos en moet toekijken hoe Sara naar lucht hapt tussen het hoesten door.

Als de hoestbui eindelijk stopt, ben ik voor mijn gevoel tien jaar ouder. Doodop ben ik, ook al is het pas half acht ’s ochtends. Emine knuffelt Sara en ik zie de opluchting in haar ogen. Ze bedwingt haar tranen; huilen doen we niet waar Sara bij is. Ik ken mijn vrouw, ik zie haar angst en haar verdriet.

Sara is ziek. Ze is verkouden, heeft koorts en het slijm hoopt zich op in haar keel. Als het slijm te lang blijft zitten, kan dat tot infecties leiden. Een longontsteking is levensgevaarlijk. Als het stil is, hoor je het slijm op en neer gaan in haar kleine lijfje. Ik voel het als ik mijn hand op haar rug leg en ik hoor haar rochelen in haar slaap. We doen amper een oog dicht.

We bellen het kinderdagverblijf om haar ziek te melden. Sara mag naar oma, zodat wij naar ons werk kunnen. Om de paar uur krijgen we berichtjes en foto’s opgestuurd. Sara wordt flink vertroeteld.

Oma vertelt niet dat Sara ook bij haar een paar flinke hoestbuien krijgt. En dat ook zij het doodeng vindt. Dat vertelt ze pas als Sara wil blijven slapen. ,,Ik vind het eng,’’ zegt Emine’s moeder. ,,Als ze ’s nachts zo’n hoestbui krijgt, weet ik niet wat ik moet doen.’’

Ik kan het me goed voorstellen. En ik wil Sara het liefst dichtbij mij hebben als ze zo kwetsbaar is. We pakken haar goed in en rijden terug naar huis. Voor het slapen lees ik voor uit een geluidenboekje van Woezel en Pip. Zoals elke avond wil Sara de drukknopjes bedienen, maar vanavond heeft ze niet genoeg kracht. Toch weigert ze op te geven. In een uiterste poging drukt ze toch hard genoeg. Hatsjoe! Pip niest en Sara giert van het lachen. Trots druk ik een zoen op haar voorhoofd.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll to top